Session 5: The entry of a golden, radiant light into the ICU
جلسه پنج : ورود نوری طلایی و درخشان به آیسییو
Audio
Listen to this session at its source page.
Summary (English)
Summary
In this session, Hujjat al-Islam Aminikhah finishes the first of the three accounts, the story of Saḥar. On her third day in the coma a golden light enters the ICU and takes the form of a man in a yellow cloak, whom the speaker identifies as Amīr al-Muʾminīn ʿAlī. ʿAlī tells her that her time has not come and fills her with love, faith and some knowledge. She then sits up, her sight and movement return, and she recovers within four days. Along the way he draws out several lessons: that there is no speech or instrument in the barzakh and meaning is transferred directly, that we are united with what we love, that the believer sees ʿAlī at death, and that the real change in Saḥar was falling in love with God. He ends with three lasting effects she reported, and announces that the second story begins next session.
1. The light and the man in the yellow cloak
- Saḥar says she lay in the hospital in a coma after two strokes and a cardiac arrest. Everyone had given up and preferred that she die sooner rather than suffer. On the third day, at night, she heard the call to prayer and saw a light enter through the glass door of the ICU opposite her bed. She had not left her body but could see her surroundings.
- She describes a mass of golden light, very bright yet soothing and not blinding, brighter than the sun but different from earthly light. Next to it, sunlight seemed harsh, hot, coarse and lifeless. The speaker calls it a light of the imaginal world (nūr-i mithālī).
- It came to within about three steps and stopped. Inside it she made out a man in a yellow cloak, of a beauty she calls original, "beauty itself". His cloak looked like an ordinary cloak but seemed woven from golden threads of light.
- A voice told her his name. The narrator will not give the name in the book, and in fact never gives it, but Aminikhah says plainly that it was Amīr al-Muʾminīn. She greeted him at once and he answered with gentleness and kindness.
- He said, in her report: "Saḥar dear, your time of death has not yet come. God wants you to stay in the world for more years."
2. No speech, no tools in the barzakh
- Saḥar notes that his lips did not move and no sound came out. Aminikhah takes this as a key point: in the barzakh there are no sounds, words or tools, because those belong to the material world, where we need tools to carry meaning. All our sciences, he says, are about tools.
- Jurisprudence, he says, does not survive death: no one in paradise doubts between two and three units of prayer. The same applies to academic degrees and doctorates, unless a science has been converted into something else. He says some, such as Ibn Sīnā, keep their knowledge in the barzakh.
- Medicine as such is not needed there, but temperament (mizāj) is, because it belongs to the soul and the imaginal body. He points to the Qurʾānic cups mixed with camphor (kāfūr) and ginger (zanjabīl) as signs of cold and hot temperaments in paradise. The Qurʾān says:
- "Indeed, the righteous will drink from a cup [of wine] whose mixture is of Kafur" (Q 76:5, Sahih International).
- "And they will be given to drink a cup [of wine] whose mixture is of ginger" (Q 76:17, Sahih International).
- He quotes ʿAlī as saying there are two sciences, the science of religions and the science of bodies.
- On the language of the dead: the dead are addressed in Arabic at the grave, and narrations say the people of paradise speak Arabic, but he explains this as meaning that they followed the Qurʾān, which came down in Arabic, not that they literally speak it. He jokes about Pakistani Arbaʿīn pilgrims dreaming of Imam Ḥusayn and asks whether the Imam would speak Hindi, since the Imams knew all languages anyway.
- Where meaning cannot be passed directly, as in this world, we need tools. To warn someone of a lion I would need to bring a lion or use a word. There, truth is shown directly. All three accounts stress that no words were exchanged. Saḥar says he conveyed sentences into her mind "with a kind of soundless sound", and that the words were mixed with feelings and emotions.
- By contrast, he says, a written message here needs emojis and stickers so that the other person does not think we have insulted them. There, the love or hatred contained in the meaning simply passes across and is seen.
- He adds that this explains how revelation reached the Prophet: as meaning, not as sound or words.
3. We are united with what we love
- He cites the narration, as he gives it, that if a man loved a stone, God would raise him with that stone. The meaning, he says, is that the love of the stone is visible in his being.
- Hence we are not just attached to what we love; we are united with it. Our attachments are part of our being. We take the love of a car with us, not the car, and that causes suffering when the car and money are left behind. One of the greatest torments of the dead, he says, is watching a hated rival spend their money, because their attachment is to the money itself.
4. The meeting with ʿAlī
- Saḥar began to weep, loudly, as she told this part. Aminikhah notes that all three narrators weep when they recount their barzakhi experiences. He cites the book's author, who says her thin shoulders shook like tree branches in a storm and that he waited until she regained control.
- ʿAlī stepped forward and she was drowned in the light around him, like a lamp lit inside and out. Aminikhah links this to the Light Verse:
- "Allah is the Light of the heavens and the earth. The example of His light is like a niche within which is a lamp, the lamp is within glass, the glass as if it were a pearly [white] star lit from [the oil of] a blessed olive tree, neither of the east nor of the west, whose oil would almost glow even if untouched by fire. Light upon light. Allah guides to His light whom He wills. And Allah presents examples for the people, and Allah is Knowing of all things." (Q 24:35, Sahih International)
- He says the verse has a long discussion behind it, and that the Ahl al-Bayt are described as that lamp-niche that radiates and distributes the light.
- She says it was not only light but a mixture of pure love, faith and great knowledge, and that she felt she had been given a piece of knowledge. Aminikhah says this is why the title Amīr al-Muʾminīn is read as "the knowledge of the Amīr": he derives amīr from mīr, provisions, and cites a narration that he is called this because the "fruit of knowledge" is in his hand. He calls the Ahl al-Bayt the mine of knowledge (maʿdin al-ʿilm), as in the Ziyāra Jāmiʿa.
- He compares her experience with Allāma Jaʿfarī's report of feeling the Imam's hand for a moment and then finding that no text was heavy or strange to him. He stresses what a young woman of about 24 or 25 reached through a single glance from ʿAlī.
- Saḥar says she was filled with love, peace, faith and some knowledge, and that she now knows things she did not know before. She refused to say what, begging not to be pressed, and covered her head with her hands. The book's author says he pressed hard, having let her off lightly last time, but she kept those things as personal memories.
- She said she was with him for about an hour by worldly time, and that he took her to another world, showed her paradise and many scenes, and then returned her to the hospital bed. Aminikhah says the following two accounts give more detail on what was shown.
- Her general description: he was immeasurably kind, knowledgeable, pure and sincere, seemingly separate from her but in truth flowing through her whole soul. She knew at once that she had known him a long time, "from the first moments of creation", and he was her master, guide, friend, well-wisher, saviour and source of hope.
5. The believer sees ʿAlī at death
- Aminikhah says this is how the believer feels at death, and that it removes the grief of dying. He recalls Ayatollah Jawādī Āmulī weeping in class while reading the narration that believers see ʿAlī at the moment of death.
- With the month of Rajab about to begin (this is the last session before it), he tells a story of a few Yemenis who came to the Prophet and asked who his successor would be. The Prophet recited a dozen or so verses revealed about ʿAlī, but they said it was not enough, so he told them to walk along the congregational prayer line and look at each person: whoever captured their hearts was ʿAlī. When they reached the young ʿAlī a spark fell in them and they returned in tears saying "as if he were a son to us" (ka-annahu lanā ibn, in the form he gives it).
- He then cites "our Shīʿa were created from the surplus of our clay" (shīʿatunā khuliqū min fāḍil ṭīnatinā), so the believer at death reconnects with ʿAlī's reality, and says the first entry in the believer's record is love of ʿAlī ibn Abī Ṭālib.
6. The return and the physical recovery
- ʿAlī looked at her with the tenderness of a spiritual father, to say farewell and leave. She wanted to show courtesy and sat up on the bed, though she was paralysed. She sat for a few moments and then fell back, and her eyes were open and she saw everything clearly, including Nurse Aḥmadī, who stood astonished beside her.
- Nurse Aḥmadī asked how she had managed to sit up. Nurse Qāniʿī came and asked how she was; Saḥar said she felt very well and could see again, and proved it by saying the nurse was holding her red pen in her nurse's uniform. The nurse turned on the lights, called the others and fetched Dr Riḍāʾī.
- Dr Riḍāʾī said it was impossible: half her body was paralysed and the other half had little feeling. She described to him the blue blouse under his coat and a hair under the collar, which he found. He pressed her right wrist; she cried out and said she felt the pain and even heat, so her right side was no longer paralysed.
- She says some parts still had problems, but from the moment of the miracle they improved at the speed of light, hour by hour. After four days she had no problem and was discharged.
7. The real change: falling in love with God
- She says her life story began there, and some changes were physical and some purely spiritual. The most important was that she fell deeply in love with God: she loved Him before, but now she loves Him as a lover, wants to connect herself to Him by any means, and breathes, speaks, stays silent and helps others because of Him. She says she knows with full certainty that God is the absolute owner.
- Aminikhah ties this to what Imam al-Ṣādiq said about the reality of servanthood (ʿubūdiyya), as he cites it: not to consider oneself an owner, not to plan for oneself, and to make one's concern how to please God. He calls such people majdhūb (those drawn) and mentions the mystics' two groups, the drawn and the traveller (sālik).
- He mentions that the Qurʾān says the Sāmirī had a barzakhī eye:
- "He said, 'I saw what they did not see, so I took a handful [of dust] from the track of the messenger and threw it, and thus did my soul entice me.'" (Q 20:96, Sahih International)
- He adds that the barzakhī eye opens and the soul does not stop working, and that those who go to hell go there with this eye, which makes it worse.
- On the table sent down to Jesus: he says God said that if He sent it He would punish unbelievers afterwards severely, and uses it to say that great gifts bring great responsibility. The verse reads: "Allah said, 'Indeed, I will send it down to you, but whoever disbelieves afterwards from among you - then indeed will I punish him with a punishment by which I have not punished anyone among the worlds.'" (Q 5:115, Sahih International)
- On working for paradise: he quotes her as saying her work is love of paradise and replies that one must be foolish to work for paradise. Brushing teeth makes them white and healthy, and no one brushes only for whiteness; if you work for God, paradise comes with it.
8. Lasting effects she reported
- He covers these in brief and tells listeners to read the rest themselves.
- Electromagnetic effects. She said a phone checked for signal lost it in her hand, and her watch stopped on her wrist: after about five minutes its hands had not moved, so she concluded that her body's magnetic field had changed and her watch does not work on her wrist. The phone loses its signal in her hand.
- Mind-reading. She reads minds, which he says is the sixth sense and not knowledge of the unseen (ʿilm al-ghayb), as when she knows who is about to call.
- Paintings. Heavenly images fell on her hand at first and she painted them. Later they come into her mind. The author asked to see the gallery; she said it is her father's house and asked him to write nothing about it. The author saw the paintings and calls each a masterpiece, "a miracle". She plans a gallery later, not under her own name.
- Aminikhah adds that as certainty becomes complete, a person stops dreaming, because the intellect (ʿaql) passes beyond the imaginal world into the world of intellect, and the Prophet did not receive dream-revelation as images. He cites the Prophet's saying, as he gives it, not to grieve if dreams stop for a while.
9. Closing
- The first story is finished. The second has other interesting features and will continue from Saturday. He ends with the supplication for the Imam of the Age's return and asks that Rajab be a month of spirituality, blessing, knowledge and sincerity.
Persian transcript
Automatic transcription from the source site; it may contain errors. Plain text.
Show the transcript (3,784 words)
بسم الله الرحمن الرحیم. ادامهی این ماجرای عجیب، که امروز عجیبتر هم میشود؛ اگر خدا توفیق بدهد بتوانیم امروز انشاءالله این داستان را تمام کنیم که از شنبه داستان بعدیاش را، ماجرای بعدیاش را انشاءالله با همدیگر پیش ببریم.
ایشان میگوید که: "من روی تخت بیمارستان افتاده بودم. در کما بودم. دو بار سکتهی مغزی کرده بودم؛ یک دانه ایست قلبی کرده بودم. دیگر همه گفتند که دیگر من را باید به عزرائیل سپرد. از کسی برنمیآمد. ترجیح میدادند که زودتر بمیرم تا کمتر زجر بکشم."
"روز سوم، شبش بود که صدای اذان را یک دفعه شنیدم. نگاهم به در ورودی آیسییو افتاد؛ دری شیشهای که تقریباً روبروی تختم بود. از بدنم خارج نشده بودم، ولی دیگر داشتم میدیدم اطرافم را. دیدم یک نوری از در شیشهای وارد آیسییو شد."
بعد گفتند: "چه نوری؟" گفت: "تودهای نور طلاییرنگ و خیلی درخشان و آرامبخش. نور بود، ولی با نور زمینی تفاوت داشت. خیلی تفاوت داشت. خیلی درخشان بود؛ بسیار درخشانتر از نور خورشید."
پرسیدند: "شدت نور اذیتت نمیکرد؟" گفت: "شدید بود، ولی کورکننده نبود. با چشم جسمانی هم نمیشد دید. نور خورشید در برابر این نور، یک نور تند و داغ، زشت، زمخت و بیروح بود. این نور هم زیبا بود، هم نرم بود، هم ولرم بود، هم روحدار بود و هم آرامبخش."
نورِ مثالی بوده که دیده است. "به اندازهی سه قدم این به سمتم آمد، توقف کرد. همان هنگام در میان نور، هیئت مردی را تشخیص دادم؛ مردی با یک عبای زرد رنگ."
"من نبودم. در ثانیههای اول چهرهاش معلوم نبود، ولی مشخص شد خیلی، خیلی زیبا بود. باز تأکید میکنم؛ من نوعی زیبایی اصیل، اصلاً خودِ زیبایی بود. دیگر لازم..."
"عبایش شبیه عباهای معمولی بود؛ آره، ولی نه از جنس عباهای معمولی. به گمانم از رشتههای نوری طلاییرنگ یا از نرمههای طلا درست شده بود."
"بعد صدایی نام آن آقا را به من گفت." [راوی میگوید:] "ببخشید، من نمیخواهم، نمیخواهم نام آقا را بگویم. امیدوارم اعتراض نکنید. تا آخر هم اسم آقا را نمیآورند، ولی خب، آقا کیست؟ امیرالمومنین."
"صدای نام آقا را به من گفت. بلافاصله به آقا سلام کردم. آقا با ملایمت و مهربانی بیحدی جواب سلامم را دادند."
دو سه تا نکتهی خیلی مهم دارد اینجا، دقت کنید:
"و گفت: "سحر جان، هنوز زمان مرگ تو نرسیده است. خدا میخواهد که سالهای بیشتری در دنیا بمانی." لازم است از همین حالا بگویم وقتی آقا لبهایش تکان نمیخورد، طبیعتاً صدایی هم از دهانش خارج نمیشد."
در عالم برزخ صدا و صوت و لفظ و اینها نداریم. هرکس هرچه بخواهد برساند... چون اینها مال عالم ماده است که ما نیاز داریم. اصلاً ما در عالم برزخ چیزی به اسم ابزار نداریم. بنشینید روی آن حسابی فکر کنید. همهی علومی هم که ما میخوانیم، در مورد ابزار است. شما ابزار نسبت به ماده را میشناسی. ما ابزار ترقی ماده نسبت به معنا را میشناسیم. یعنی چه؟ ما فقهی که یاد میگیریم، یک سرِ سوزن این مباحثی که توی فقه یاد میگیریم، بعد از مرگ خاصیت ندارد. آقا شک بین دو و سه؟ کدام بزرگواری توی بهشت بین دو و سه شک کرده است؟ کسی پیدا نمیشود. پیشنماز یکی هست، پشت سرش خواندند، نمیدانند نمازشان درست است یا غلط است. یک قطره خون افتاده روی پایشان، این الان در حد درهمِ بَغَلی هست؟ حاجآقا، چهکار کنیم؟ مثلاً معاملهای انجام دادهاند به قراری بوده... اینها مال عالم دنیاست. فقهی که ما میخوانیم، ابزارِ علوم طبیعی، رأی آکادمیک، علوم مربوط به دانشگاه هم، همه از جنس ابزار است.
اینها را دیگر بعد از مرگ ما نداریم. اینها موقع مرگ، همان فشار اول مرگ، همه میرود. دیگر دکتر و مهندس و اینها هیچچی ندارد. حاجآقا و آیتالله و فتوا و رساله و... مگر اینکه تبدیل شده باشد به یک چیز دیگر که بعداً در موردش صحبت میکنیم. که بعضیها هستند در برزخ علومشان را هنوز دارند. مثلاً جناب بوعلی در برزخ الان علومش را دارد. بعضی از ایشان دارند استفاده میکنند، استفادههای طبی. علم طبش را برده است. علم طب بعداً به درد... (بین خودمان بماند) علم طب توی بهشت هم... قرآن میگوید که اینها دو تا چشمه دارند؛ یک چشمه، چشمهی کافور است، یک چشمه، چشمهی زنجبیل. یعنی طبع گرم و طبع سرد را ما توی بهشت بحث مزاج را داریم. البته بقیهی بحثهای طبی نه؛ مثلاً پایش شکسته، طبقهی بالا خورده زمین، جراحی کنید. اینها را نداریم آنجا. مزاج را داریم. مزاج چون به نفس برمیگردد، بدن مثالی از مزاج دارد؛ حرارت و خنکی هست. توی برزخ مزاج گرم و سرد هست.
لذا امیرالمومنین فرمودند: "ما دو تا علم داریم: علم الادیان و علم الابدان." این دو تا علم واقعی است. علم الابدان هم واقعی است، ولی اونی که آدم میبرد، اینهاست. علم ابدان را میبرد، علم مزاج. آنجا بعضی بهشتیان مزاجشان گرم میشود. یکهو آنجا فضا گرم است و اینها خنک. اینها را آن طرف تکلم به این صورت را نداریم.
لفظ و کلمه نداریم. درست است به میت با زبان عربی میگویند. حالا این هم یک بحثی است که چرا زبان عربی میگویند؟ به میت فارسی بگویند! "اسمع و افهم" را... آخر یکی میگفت: "اسمع و افهم" نه "اسمع و نفهم". صحبت میکنند! چرا زبان عربی؟ زبان عربی یک بحثی است دیگر. من میترسم که بگویم اندکی دعواهای پانترکیسم و پانعربیسم و فارسیگرایی از این حرفها دربیاید که آقا این عربیگرایی شد و نمیدانم ترکیگرایی شد و اینها.
روایتهای جالبی داریم در مورد اینکه زبان بهشتیها چیست، زبان جهنمیها چیست. گفتند زبان بهشتیها عربی است. نه اینکه با زبان عربی صحبت میکنند؛ اینها چون تابع قرآن بودند و قرآن به زبان عربی نازل شده، به زبان معیار. زبان عربی به زبان پیغمبر، زبان عربی بوده. از این باب است. وگرنه توی بهشت با زبان عربی نداریم. هرکس... یک وقتی با دوستان شوخی میکردم، میگفتم: مثلاً اینهایی که میآیند پیادهروی اربعین، پاکستانیها، بزرگواری که میآیند مثلاً شب امام حسین (ع) خواب ببینند، حضرت چی میگویند بهشان؟ به زبان هندی حضرت هندی صحبت میکنند؟ اهل بیت (ع) که به همهی زبانها توی همین دنیا مسلط بودند. بعد از این هم که اصلاً ما زبانی نداریم.
هرچه بخواهد بگوید، معنا را منتقل میکند. اینجا چون معنا را نمیشود منتقل کرد، ابزار لازم داریم. الان من به شما بخواهم بگویم آقا از شیر بترس، باید بروم توی جنگل یکی بردارم بیاورم بهتان نشان بدهم. نمیتوانم بروم بیاورم، ابزارش را ندارم. با کلمه میگویم، این میشود ابزار. آنجا دیگر ابزار، ابزار نداریم. آنجا حقیقت را نشان میدهم. تکلم نداریم. گفتنی در کار نیست که این نکات خیلی نکتهی مهمی است. این یک نکته است که توی هر سه تا داستان، هر سه نفر به این تأکید میکنند که ما چیزهایی که دیدیم و شنیدیم، کلمه رد و بدل نشد. صوتی نبود. اصلِ معنا را به ما...
"جملاتش را بی آنکه بر زبان آورد به ذهنم القا میکرد؛ با نوعی صدای بیصدا. ضمناً کلماتی هم که به ذهنم منتقل میکرد، صرفاً کلمه نبودند، بلکه آمیخته به احساسات و عواطف بودند."
شما اینجا پیام میخواهی برسانی، باید ایموجی بگذاری کنارش که آقا طرف احساس نکند فحش دادی. یک استیکر بگذار، یک گیفی بفرستی. یک جوری حلش کنی. با چشمت، با زبان بدنت باید معنا را برسانی. اینها همه ابزار است دیگر. آنجا ابزار نمیخواهد. آنجا... و عواطف حاویِ متن، خودش منتقل میکند. یعنی در این مطلب، هر چقدر محبت هست یا نفرت هست، لازم نیست کاری انجام دهد تا محبت را برساند؛ محبت منتقل میشود. حتی عجیبتر بهتان بگویم: محبت دیده میشود. ابراز محبت کند؟ محبتهای آدم حاضر است بالاتر بریم؛ دیگر یاتاقان بزند. فقط یک اشارهای بکنم. میفرماید: "لَو أَحَبَّ رَجُلٌ حَجَرًا لَحَشَرَهُ اللهُ." اگر کسی یک سنگی را دوست داشته باشد، خدا این را با این سنگ محشور میکند. یعنی چه؟ نه، محبت سنگ در وجودش دیده میشود.
گفتم یا نگفتم این نکته خیلی نکتهی مهمی است. ما با آنچه که دوست داریم متصل نیستیم، با آنچه که دوست داریم متحدیم. این را اینجا گفته بودم. اینجا با اونی که دوست داری متحدیم، بخشی از وجودمان است. علاقههایمان بخشی از وجودمان است. علاقهها را میبری. علاقهای به ماشین را میبریم، ماشین را نمیبریم. اذیت میشوی. ماشین میخواهیم، پول میخواهیم، نداریم. نامرد دیگری که من به خونش تشنه بودم، دارد خرجم را میکند برایم. بزرگترین فشارهای مردهها این است: این بچه افتاده توی پولها، دارد میغلتد، خرج میکند. بعد تعلق به پول است. حساب و کتابش را هم این دارد میدهد. خیلی زور دارد. برود کلاً رها شود که حَلّه. تعلقش از خود پول است دیگر.
خلاصه اینها اگر فهمیده شود، بحث وحی و نبوت و اینها فهمیده میشود که پیغمبر وحی دریافت میکردند. کلمه، صوت و اینها نبوده. معنا منتقل میشده. معنا را پیغمبر در قالب...
بعد میگوید که: "این آقا یک قدم جلوتر آمد و ناگهان..." نویسنده میگوید: "در اینجا سحر به گریه افتاد. اول با صدایی آرام و سپس بلند. جالب است که هر سهتایشان وقتی خاطرات برزخیشان را میخواهند بگویند، به شدت گریه میکنند. شانههای لاغرش مثل شاخههای درختی در برابر طوفان قدرتمند میلرزید. آنقدر صبر کردم تا بر خودش مسلط شد."
ادامه: "آقا یک قدم جلوتر آمد و ناگهان هالهی نورش مرا در نوری که او را احاطه کرده بود، غرق کرد. مثل نوری که روی صحنهی تئاتر میافتاد؛ مثل یک چراغ روشن." (حالا مثالهایش هم.) "یک چراغ روشن که درون و بیرونش را نور فرا گرفته باشد." چون خود قرآن هم تشبیه به نور کرده است: "اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُّبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَّا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَىٰ نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَن يَشَاءُ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ."
تشبیه شده. تازه ادامه کردم. دو تای دیگر هم... رجا، کی تشبیه کرده به مشکات؟ حالا این آیه بحث مفصلی دارد؛ تشبیه شدن به چراغدانی که نور را میتاباند. اهل بیت یک وجود دارند، تقسیم میکنند. یک چراغ روشن که درون و بیرونش را نور گرفته باشد.
"اما فقط نور نبود. در واقع مخلوطی از درخشش خالص داشت. خیلی اینجایش [مهم است]: مخلوطی از درخشش خالص عشق، ایمان و دانایی عظیم بود. احساس کردم یک تکه علم را دیدم."
اینکه ما میگوییم اصل اینجاست، این است. امیرالمومنین دارد که به حضرت میگویند امیرالمومنین. امیرالمومنین، یعنی علمِ امیر. یک معنایش علم است. کسی که ریاست... یک معنایش از "میر" میآید؛ میبرده این جیرههایی که داشتند، آذوقههایی که داشتند، سهمیههایی که داشتند، توی خزانهی امیر. کسی بوده که "میردار" بوده. این میوهها را در اختیار میگذاشته است. توی روایت میفرماید که: امیرالمومنین و امیرالمومنین میگویند به خاطر اینکه میوهی علم دست اوست، سهم علم. حالا ببینید توجه میکنند حضرت به این دختر، چه میشود. یک دختر ۲۴-۲۵ ساله به چه مقامی میرسد توی همین دنیا، الان. یک توجه امیرالمومنین به او.
ماجرای علامه جعفری خاطرتان هست؟ خوانده بود. "یک لحظه دست حضرت را احساس کردم، دیگر دیدم هر مطلبی که دارم میخوانم، هیچ مطلبی برایم سنگین نبود و هیچ چیزی برایم غریبه نبود. احساس کردم همه را بلد است."
علم به من منتقل شد، چون مبدأ علم و وصل شده. و "معدن العلم" توی زیارت جامعه میگوییم. "معدن علم اهل بیت هستند." علم حقیقی، حقیقت علم، علم به حقایق. این از این.
میگوید: "احساس کردم یک تکه عشق است، یک تکه ایمان است، یک تکه خلوص، یک تکه علم. احساس کردم پر از عشق، پر از آرامش، پر از ایمان شدم و تا اندازهای..." چند لحظه مکث کرد و گفت: "تا اندازهای هم نصیبی از دانایی بردهام."
بعد میپرسند که: "یعنی چه؟" میگوید: "به گمانم کاملاً روشن است. در آن نور، عشق و ایمان و آرامش و دانایی خاصی وجود داشت. خب، آن عشق و ایمان و آرامش به من منتقل شد؛ بهاضافهی ذراتی از دانش. به همین دلیل امروز چیزهایی را میدانم که قبلاً نمیدانستم."
سرش را بین دستانش گرفت. با بغض در گلو گفت: "بس است! خواهش میکنم. نمیخواهم جلوی شما بیادب به نظر برسم، اما لطفاً در این باره [نپرسید] که چه علمی را الان دارم."
بعد این نویسنده میگوید: "من دیگر دیدم اینجا نمیتوانم کوتاه بیایم. باید بگوید چه دارد. دفعهی قبلی بهش رحم کردم، من را پیچاند. اینجا دیگر نمیتوانم. اصرار شدم. خیلی گیر دادم." این هم گفت که: "آقا، من التماس میکنم گیر نده و فلان و اینها."
"زمانش چقدر بود؟" میگوید: "به حسب زمان دنیا یک ساعتی در حضور آقا بودم. مرا با خودش به دنیای دیگری برد." ایشان توی این ماجرا تعریف نمیکند که دنیای دیگری که رفت... میگوید: "آقا من بهشت را نشان داد. آن دو نفر بعدی میگویند... دو نفر بعدی وقایعی که دیدند، ایشان صحنههای زیادی را نشانم داد و بعد مرا روی تخت بیمارستان برگرداند."
حالا این دختری که... اینها که دیگر واقعیت دارد دیگر. دکترها و پرستارها همه بودند دیگر توی آن بیمارستان. دختری که ایست قلبی کرده، نصف بدنش فلج شده، نصف دیگر تحرک نداشته، نابینا شده. حالا روح برمیگردد. گریه کرد.
بعد گفت که: "ببخشید، شما را رنجاندم. ولی چیزهایی است که ناچارم برای خودم نگه دارم، به عنوان خاطرات شخصی که نمیگویم. به صورت کلی برایتان بگویم: او بیاندازه مهربان بود."
اینجایش خیلی قشنگ است و خیلی مهم. "او بیاندازه مهربان، دانا، پاک و خالص بود. ظاهراً جدا از من بود، ولی در حقیقت در همهی روحم جاری بود." حسی است که بعد از مرگ، مؤمن نسبت به امیرالمومنین دارد. غم مرگ را از اینها میگیرد. یادم است آیتالله جوادی در درس میخواند و گریه میکردند این روایت را که: مؤمنین موقعی از دنیا رفتن، امیرالمومنین را میبینند. عزیزانی هم که در کلاس بودند، همه گریه میکردند. در درس بودند. لحظهی جان دادن، همهی غمهای عالم را فراموش میکند. با دیدن امیرالمومنین احساس میکند یکی است. با این وجود راحت پرواز میکند. وقتی امیرالمومنین را... اینجایش قشنگ است.
"از همان لحظات اولیه فهمیدم که او را میشناسم. فهمیدم زمان زیادی است که او را میشناسم." "از کی او را میشناختی؟" "از اولین لحظات خلقت. واقعاً از اولین سپیدهدم تاریخ او را میشناختی." عبارت شاعرانهای است؟ بله، این طور هم میشود گفت. "او مولای من بود، مایهی سعادتم، راهنمایم، دوستم، خیرخواهم، نجاتدهندهام، باعث امیدم." با لفظ نمیشود اینها را واقعاً به لفظ آورد. این حس ما نسبت به امیرالمومنین است.
یک تعدادی از مردم یمن... داشته باشید روایت دیگر. ماه رجب داریم وارد میشویم و آخرین جلسه قبل از ماه رجب بماند. ماه رجب، ماه امیرالمومنین است. با این توجه وارد ماه رجب شویم.
یک تعدادی از یمنیها آمدند خدمت پیغمبر (ص) در مدینه، گفتند: "یا رسول الله، ما دوست داریم وصی بعد از شما را بشناسیم." "وصی من کسی است که در شأن فلان آیه نازل شد؛ که در نماز صدقه میدهند." "و جزئیتر بگویید. کسی که در شأن فلان آیه..." همینجور ده-پانزده تا از این آیاتی که در شأن امیرالمومنین نازل شده، حضرت خواندند. اینها گفتند: "فایده ندارد، معرفی کنید کیست؟" خیلی تعبیر قشنگ. حضرت فرمودند که: "در این صف نماز جماعت راه بیفتید، تکتک اینها را نگاه کنید، هر که دل برد، او علی است."
هر کس ازتان دل برد، امیرالمومنین است. یمنیها چهار-پنج نفر بودند ظاهراً. آمدند تکتک نگاه کردند. امیرالمومنین سن و سالی نداشت، بیست و خردهای (ساله بود). تا رسیدیم به امیرالمومنین، جرقهای در وجودمان افتاد. با اشک برگشتند، گفتند: "یا رسول الله، کأنه لنا ابن." تعبیر "کأنه لنا"؛ احساس میکنی آقا بابام است. تعلق یک فرزند به پدر را داریم، احساس میکنیم.
وصی بعد از من، آن باطن پاک این تعلق را دارد. "شیعتنا خُلقوا مِن فاضِلِ طینتِنا." شیعیان از اضافهی گِل (طینت) ما خلق شدهاند. اتصال دارند. لحظهی مرگ، متصل میشود به حقیقتِ علی خودش. این حس لذتی که دارد، برمیگردد به آن جایگاه اولیه. بهش دست میدهد. همهی وجودش هم از عشق امیرالمومنین پر میشود. عنوان صحیفهی مؤمن "حُبُّ علی بن ابیطالب" است. اولین چیزی که توی پرونده مهم است، همین نسبت با امیرالمومنین، در رأس همهی اعمال، بالاتر [است].
خلاصه میگوید که: "یک چیزی بگو." آن هم میگوید: "نه، بگذار رد شوم." و عاقبت آقا گفت که باید برود. "با عطوفت یک پدر معنوی به من خیره شد. به من خیره شد تا خداحافظی بگوید و از پیشم برود. در آن هنگام خواستم رسم ادب را به جا آورم. خواستم مؤدبانه بنشینم و با او خداحافظی کنم." و یکهو به احترام آقا روی تختم نشستم.
میگوید: "تو که فلج بودی، فلج نشستی؟" میگوید: "بله، چند لحظه کوتاه روی تختم نشستم و مجدداً به پشت افتادم. حالا چشمانم، چشمان جسمانیام کاملاً باز بود. هر چیزی یا هر کسی را که اطرافم بود، به طور واضح میدیدم. از جمله پرستار احمدی. او بهتزده کنار تختم ایستاده بود."
پرستار احمدی کنار تخت ایستاده بود، به من زل زده بود. زمانی که به خودش آمد، با صدای لرزان ازم پرسید: "تو چه کردی؟ روی تخت نشستی؟ چطور این کار را کردی؟ چطور توانستی؟"
پرستار قانعی... پرستار احمدی جریان را بهش گفت: "نمیتوانی باور کنی که من چه دیدم. سحر از کما بیرون آمد و چند لحظهای نشست."
پرستار قانعی جلوتر آمد، ازم پرسید: "سحر، حالت خوب است؟" جواب دادم: "خیلی خوبم. میدانی، من دوباره میتوانم ببینم!" شگفتزده، انگشتش را روی لبانش گذاشت. "تو چه گفتی؟ میتوانی ببینی؟" "آره؟" باور نکرد. "امکان ندارد. اگر راست میگویی..." خندیدم. جواب دادم: "خوب، لباس پرستاری پوشیدی دیگر. خودکار قرمزم توی دستت است." بینهایت خوشحال شد. سریع همه چراغها را روشن کرد. بقیهی پرستارها را صدا زد. رفت دکتر رضایی را... داشته باشید اخوی، داشته!
پرستار احمدی، داستان را برای دکتر رضایی شرح داد. دکتر در برابر اظهارات او سرش را جنباند و گفت: "این غیرممکن است. محال است که بتواند روی تخت بنشیند. نیمی از بدنش کاملاً فلج است. نیمهی دیگر هم حس چندانی ندارد. به علاوه، میخواست بگوید که نابینا هم است." "ولی من با چشمهای خودم دیدم که نشست. فقط برای مدت کوتاهی، ولی نشست."
دکتر رضایی آمد کنارم. با نگاه شکاک پایید. بعد پرسید: "سه تا روپوشم چی به تن دارم؟" جواب دادم: "یک بلوز آبیرنگ. بگذارید ببینم؛ یک تار مو هم آنجاست، درست زیر یقهی بلوزتان."
دکتر بلوزش را کمی پایین کشید. تار مو را برداشت. بسیار منقلب شد. مچ دست راستم را گرفت، فشار داد. آه ضعیفی از گلویم بیرون آمد. پرسید: "دردت گرفت؟" گفتم: "بله، حتی داغی احساس کردم." "این یعنی بدنم حس دارد، سمت راستم دیگر فلج نیست." اشک توی چشمانم جمع شد. "به طور کامل بهبود یافتی؟" میگوید: "نه، به طور کامل. چشمانم بینا شد، دیگر فلج نبودم. قسمت چپم بنیه گرفت، ولی بعضی از بخشها مشکل داشت. از لحظهی وقوع معجزه، آن بخشها به سرعت نور شروع به خوب شدن کرد. روز به روز، ساعت به ساعت، ثانیه به ثانیه بهتر شدند؛ طوری که بعد از چهار روز دیگر هیچ مشکلی نداشتم و از بیمارستان مرخص شدم."
میگوید که: "داستان زندگیام شروع شد." بعد چند صفحه بعد میگوید که: "بعضی از تحولاتی که برایم پیش آمد، جنبهی جسمانی دارد، بعضی هم صرفاً روحی و معنوی است." اینجایش قشنگ است. میگوید: "مهمترین تحولی که در زندگیام پیش آمد این است که عمیقاً عاشق خدا شدم."
اینها خیلی مهم استها! از این داستان، اینهایش است. "من قبلاً خدا را دوست داشتم، ولی حالا عاشقش هستم. میخواهم به هر طریقی که شده خودم را بهش وصل کنم. شما نمیدانی چقدر بهش علاقه دارم. به خاطر اوست که نفس میکشم. اگر بلند میشوم، حرف میزنم، سکوت میکنم، به کسی کمک میکنم."
"امروز با اطمینان کامل میدانم که مالک مطلق خداست." یادتان هست در مورد علم چی میگفتیم؟ امام صادق (ع) به عنوان بسته (چی) فرمودند: "اگر دنبال علم میگردی، برو بند بندگی." بندگی چطور است؟ حضرت فرمودند سه چیز. "اولش این است که خودت را مالک ندانی، خودت برای خودت برنامه نریزی، برنامهات را دست خدا بسپاری. دغدغهی فکری و اشتغال ذهنیات این باشد که چهکار کنی تا خدا را راضی کنی."
حالا این اول علم را گرفت، بعد این طور شد. به اینها میگویند مجذوبان. سالک این طور میشوند. این دو دستهای که عرفا میگویند، این است. این مجذوب سالک. هنر نیست که...
بله، قرآن میفرماید سامری چشم برزخی داشت، جبرئیل را... "فَبَصُرْتُ بِهِ مَا لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ". چشم برزخی باز میشود. نفس که از کار نمیافتد. جهنم برود، بدتر از همه جهنم است. با چشم برزخی میرود جهنم.
مائدهای از آسمان بیاید، دست عیسی (ع). گفتند: "خدا فرمود اگر بفرستم، دیگر رحم نمیکنم." بعدش هم این مسئولیتها. فقط یک اشارهای بکنم. ایشان میگوید که: "من دیگر کارم عشق به بهشت است." میگوید: "نه، خیلی آدم باید بیکلاس باشد که به عشق بهشت کار بکند." آدم مسواک که میزند، هم دندانش سفید میشود، هم دندانش سالم میماند. آدم باید بیعقل باشد که فقط برای اینکه دندان سفید شود مسواک میزند. آدم مسواک میزند، دندان که سالم بود، سفید هم میشود. آدم کار برای خدا میکند، بهشت هم میدهد.
از روی [متن] نمیخوانم. برایتان بگویم، تمامش کنم. میگوید که: "خب، الان بعد از این واقعه چه چیزها مانده؟ گفتی تحولی صورت گرفته. سه تا اتفاق برایش افتاده." میگویم و اشارهوار. دیگر دوستان اگر خواستند، باید مطالعه کنند.
"گوشیات را بده." گوشیاش را میدهد و میگوید که: "اول گوشیات را نگاه کن ببین آنتن دارد؟" میگوید: "آره." میگوید که دوباره میدهد دست. میگوید که: "آنتن دارد؟" میگوید: "آره." گوشی را میدهد به این، میگوید که: "این یک بخشی از ماجراست."
"حالا ساعتت را به من بده." "ساعتت را نگاه کن." میگوید: "۴:۳۵." (دست الان میخورد. اسم رضا افتاد. میپاشیدم سه تا چیز با هم باشد.)
بعداً تلفن که تمام شد، دختره گفت که: "آن خانم محترم... چند دقیقه گذشت، مثلاً ۵ دقیقه. ببین، ساعت در دست من، عقربهاش تکان نخورد."
"بعد از این اتفاق، میدان مغناطیسی بدن من عوض شده. موبایل ندارم. گوشی دستم میآید، آنتنش قطع میشود. عقربهی ساعتم روی دستم کار نمیکند." این یک بخش است.
ذهنخوانی هم میکند که حس ششم، علم غیب نیست. مثل همین که گفتم بهت زنگ میزنند و اینها. سریع میگویم، تمامش کنم.
گفت که: "من تصاویر خاص ملکوتی میافتد روی دستم. اوایل روی دستم میافتاد، کنارش نقاشی میکردم. الان توی ذهنم تصویرش میآید." این را هم بدانید که هرچه ارتقا پیدا میکند، کسی که وارد عالم برزخ و ملکوت شده، پیغمبر (ص) فرمودند که: "اگر خواب یک مدتی خوابتان قطع شد، غصه نخورید."
وقتی یقین کامل میشود، آدم دیگر خواب نمیبیند. عقل وقتی قوی شود، دیگر آدم از عالم مثال رد میشود، وارد عالم عقل میشود. صورت دیگر برایش ندارد. پیغمبر (ص) مثلاً وحی خواب دریافت نمیکردند که صورت ببینند. این مال مراتب اولیه است که آدم میخواهد وارد عالم [معنا] شود.
"دستم میافتاد، نقاشی میکردم. الان دیگر توی ذهنم میآید." و من ازش خواستم که این گالری را به من نشان دهد. گفت: "خانهی پدریام است. هیچی از اینها ننویسید."
"سحر ما را به خانهی پدریاش برد. تابلوها را دیدیم. هر تابلو یک شاهکار هنری و معنوی بود. تکاندهنده، نفسگیر، بینظیر، خارقالعاده، به تمام معنا یک معجزه بود." که البته ایشان گفت: "من میخواهم بعداً یک گالری بزنم، نه به اسم خودم. اینها را منتشر کنم." گفت: "همهی آن خانه هم پر نقاشیهایش بود با صورتهایی که دریافت کرد."
این داستان اول ما بود که تمام شد. داستان دوم جذابیتهای دیگری دارد. انشاءالله از شنبه با هم ادامه میدهیم.
خدایا، در فرج امام عصر (عج) تعجیل بفرما. قلب نازنین حضرتش را از ما راضی بفرما. این ماه رجب را ماه معنویت، ماه برکت، ماه علم، ماه خلوص، ماه آسمانی شدن برای ما قرار بده. و صلی الله علی سیدنا محمد.